26.11.2018, poniedziałek 34. tygodnia zwykłego

Ap 14,1-3.4b-5; Ps 24; Łk 21,1-4 

I usłyszałem głos z nieba, jakby głos mnogich wód i jakby głos wielkiego gromu
Jakiż to musiał być huk! Nie chodzi jednak o zademonstrowanie własnej potęgi. Siłą tej pieśni jest jej treść - nie znaleziono kłamstwa w ustach śpiewających ją, a głównym ich działaniem jest chodzenie za Barankiem. To On wybiera drogę, a dokądkolwiek On idzie, oni idą za nim.
Być może równie głośno dźwięczały datki bogatych wrzucane do skarbony. Jakże słabo musiały między nimi zabrzęczeć dwa pieniążki! A jednak znów nie chodzi o potęgę, ale o oddanie Bogu całego życia.

Uroczystość Wszystkich Świętych

Ap 7,2-4.9-14; Ps 24; 1 J 3,1-3; Mt 5,1-12a

Najważniejsze nie są ubóstwo, smutek, pragnienie sprawiedliwości, miłosierdzie, czyste serce, wprowadzanie pokoju, cierpienie prześladowań. Nagroda w niebie nie należy do tych, którzy jedynie przychodzą z wielkiego ucisku.
Nagroda jest dla tych, którzy swoje szaty – ubogie, przesiąknięte łzami, potem i kurzem – opłukali i wybielili we krwi Baranka. Przyodziani w białe szaty, przyobleczeni w Chrystusa. Będą do Niego podobni, bo w Nim pokładają nadzieję, w Niego się wpatrują.