9.12.2018; 2. niedziela adwentu

Ba 5,1-9; Ps 126; Flp 1,4-6.8-11; Łk 3,1-6

Prorok Baruch mówi o Bogu, który przygotowuje drogę, aby człowiek mógł do Niego iść.
Ewangelista Łukasz - o człowieku wezwanym do przygotowania drogi, którą Bóg idzie do niego.

Być może dopiero wzajemne przygotowywanie drogi i przybliżanie się do siebie daje szansę na spotkanie. Bóg już wyruszył.

2.12.2018; 1. niedziela adwentu

Jr 33,14-16; Ps 25; 1 Tes 3,12-4,2; Łk 21,25-28.34-36

Nowy rok liturgiczny, kolejny adwent, kolejna okazja, aby rozpocząć wszystko od nowa, ogarnąć się i doprowadzić do porządku. 
Tymczasem dzisiejsza Ewangelia jest dokładnie tą samą, która czytana była w ostatnich dniach minionego roku. Tak jakby nie dość było słuchania o znakach i mających nadejść zagrożeniach. W ten sposób jednak jeszcze wyraźniej wybrzmiewa wezwanie: "Czuwajcie więc i módlcie się w każdym czasie".

29.11.2018, czwartek 34. tygodnia zwykłego

Ap 18,1-2.21-23;19,1-3.9a; Ps 100; Łk 21,20-28

A gdy się to dziać zacznie, nabierzcie ducha i podnieście głowy, ponieważ zbliża się wasze odkupienie. 
W trakcie ucieczki i ucisku, w chwili śmierci i w czasie niewoli, w trwodze i strachu - podniesienie głowy wydaje się czymś niemożliwym.
A jednak trzeba nabrać ducha i podnieść głowę, aby zobaczyć nadchodzącego Syna Człowieczego.

28.11.2018, środa 34. tygodnia zwykłego

Ap 15,1-4; Ps 98; Łk 21,12-19


Jaka korzyść ze zwycięstwa w dyskusji, skoro przeciwnicy atakują z każdej strony?
Jaki sens zachowania wszystkich włosów, skoro poniesie się śmierć z ręki najbliższych?
Po co trwać przy Imieniu, które będzie powodem tych cierpień?
Jakie życie ocali taka wytrwałość?

27.11.2018, wtorek 34. tygodnia zwykłego

Ap 14,14-20; Ps 96; Łk 21,5-11

Końca można wypatrywać w zniszczeniu  tego, co piękne, choć stworzone przez człowieka. Można go też widzieć w wydarzeniach, których sprawcą mógłby być jedynie Bóg - bo kto inny może wstrząsnąć ziemią albo uczynić wielkie znaki na niebie.
Koniec jednak nie nastąpi zaraz, więc i wypatrywanie go pozbawione jest sensu. Istotne jest to, co można zrobić teraz: "Strzeżcie się, żeby was nie zwiedziono".

26.11.2018, poniedziałek 34. tygodnia zwykłego

Ap 14,1-3.4b-5; Ps 24; Łk 21,1-4 

I usłyszałem głos z nieba, jakby głos mnogich wód i jakby głos wielkiego gromu
Jakiż to musiał być huk! Nie chodzi jednak o zademonstrowanie własnej potęgi. Siłą tej pieśni jest jej treść - nie znaleziono kłamstwa w ustach śpiewających ją, a głównym ich działaniem jest chodzenie za Barankiem. To On wybiera drogę, a dokądkolwiek On idzie, oni idą za nim.
Być może równie głośno dźwięczały datki bogatych wrzucane do skarbony. Jakże słabo musiały między nimi zabrzęczeć dwa pieniążki! A jednak znów nie chodzi o potęgę, ale o oddanie Bogu całego życia.

24.11.2018, sobota 33. tygodnia zwykłego

Ap 11,4-12; Ps 144; Łk 20,27-40

Kobieta i jej siedmiu mężów poświęcili życie dla osiągnięcia jednego celu: posiadania dzieci. To one miały być zabezpieczeniem życia, gwarancją pomyślności i dowodem Bożego błogosławieństwa.
Tymczasem tego wszystkiego nie otrzymuje się stając się mężem, żoną, rodzicem.
Trzeba stać się dzieckiem, bo doskonałym zabezpieczeniem życia obdarowuje jedynie Bóg.

20.03.2016, Niedziela Palmowa

Łk 22,31-62
 
Co działo się z Piotrem między wieczernikiem a dziedzińcem?
Chwila drzemki na Górze
a potem tłumy, miecze i kije – jak zły sen.
Nawet siedzenie przy ogniu nie przypomniało mu
jak wcześniej siedział przy stole z Jezusem.
Jak mógł zapomnieć zapowiedź zdrady i niedowierzanie?
Jak mógł zaprzeczyć dwukrotnie, że Go zna,
a potem godzinę milczeć?
Nadal siedział, mimo ostatniego wezwania, aby
wstać i modlić się, by nie ulec pokusie.
Jeszcze nie zorientował się, że oto spełnia się zapowiedź,
trzecie „nie” Piotra i pianie koguta.

Tyle zapowiedź.
A potem życie: miłość i decyzje.
Spojrzenie Pana i gorzki płacz Piotra.

I tydzień Wielkiego Postu, środa

Jon 3,1-10; Ps 51; Łk 11,29-32

Przewrotnością nie jest samo żądanie znaku. Przewrotnością jest żądanie takiego znaku, który obezwładni, odbierze wolność decyzji i wymusi nawrócenie. Tymczasem nawet Syn Człowieczy pozostaje znakiem, czyli Jego też można nie zauważyć albo zlekceważyć. Jednak skoro Królowej z Południa wystarczyło słuchanie mądrości Salomona, a ludziom z Niniwy - nawoływanie Jonasza, to o ile bardziej są błogosławieni ci, którzy słuchają słowa Bożego i zachowują je.

wtorek 2. tygodnia adwentu

Rdz 3,9-15; Ps 98; Ef 1,3-6.11-12; Łk 1,26-38

Jezus jest tym, którego panowanie wymaga zgody Mu poddanego.

poniedziałek 2. tygodnia adwentu

Iz 35,1-10; Ps 85; Łk 5,17-26

Do Jezusa czasem trudno podejść, bo dostęp blokują ci, którzy są blisko, ale Go nie znają - to jednak nie znaczy, że można przestać próbować.

2. niedziela adwentu

Ba 5,1-9; Ps 126; Flp 1,4-6.8-11; Łk 3,1-6

Jezus daje się zobaczyć wszystkim i przychodzi do każdego, ale po ścieżkach prostych i gładkich drogach przychodzi nawet szybciej.

wtorek 1. tygodnia adwentu

Iz 11,1-10; Ps 72; Łk 10,21-24

Jezus wysławia Ojca za Jego upodobanie.

1. niedziela adwentu

Jr 33,14-16; Ps 25; 1 Tes 3,12-4,2; Łk 21,25-28.34-36

Jezus chce, żebym - nie zniechęcając się okolicznościami - stanęła przed Nim.

sobota po popielcu

Iz 58,9b-14; Ps 86; Łk 5,27-32

...karmić cię będę dziedzictwem Jakuba, twojego ojca.
Mogę się oburzać, że siedzi przy stole z grzesznikami. Z daleka tylko tyle widać.
Mogę też się przysiąść. Jezus wie, że Go potrzebuję - na pewno znajdzie dla mnie jakieś miejsce blisko Niego.
Wystarczy usiąść blisko. Wtedy można zobaczyć Jego i to, co przygotował...

czwartek po popielcu

Pwt 30,15-20; Ps 1; Łk 9,22-25
kto chce zachować swoje życie, straci je, a kto straci swe życie z mego powodu, ten je zachowa…
Każdy pragnie zachować swoje życie. „Swoje”, szczególnie w jego najlepszej wersji: z dobrą rodziną, stabilizacją i ogólnym powodzeniem. Jednak niezależnie od wysiłków włożonych w zachowanie życia, każdy je kiedyś straci. Albo w jednym akcie, albo – co częstsze – w codziennym umieraniu.
Stracić je można na wiele sposobów, ale tylko jeden gwarantuje, że ta strata nie będzie marnotrawstwem. Tylko Jeden gwarantuje życie.

III tydzień Wielkiego Postu, poniedziałek

2 Krl 5,1-15a; Ps 42; Łk 4,24-30

Nieustanne podejrzewanie drugiego, że chce dokuczyć, zrobić na złość, wykorzystać. Twierdzenie, że chce wywołać wojnę, zatrzymać dla siebie dobro, obrazić. Oskarżanie o czynienie zła, o bycie złym.
Czy wypatrywanie w drugim dobra jest zbyt wielką naiwnością? Skoro, zdaje się, Bóg tak robi względem każdego człowieka...

II tydzień Wielkiego Postu, sobota

Mi 7,14-15.18-20; Ps 103; Łk 15,1-3.11-32

Celnicy i grzesznicy.
Syn, który zgubił się daleko.
Gdy wraca, zastaje czekającego ojca, uścisk, pocałunek, przyjęcie, radość i ucztę. Intensywność obecności. Na słowa przyjdzie czas później.

Faryzeusze i uczeni w Piśmie.
Syn, który zgubił się blisko.
Gdy wraca, zastaje ojca mówiącego. Zamiast wielkiej, ale rzadkiej bliskości, był przy ojcu codziennie. Gdyby tylko chciał zobaczyć w drugim synu - brata...

II tydzień Wielkiego Postu, poniedziałek

Dn 9,4b-10; Ps 79; Łk 6,36-38

Nie chodzi o to, że czynię dobro licząc, że ktoś kiedyś się zrewanżuje.
Czynię dobro wiedząc, że już kiedyś zostało mi okazane, choć wcale na to nie zasługiwałam.
Miłosierdzie, brak osądzania i potępiania. Przebaczenie. Zostały mi dane w ogromnych ilościach.
Skoro mam tak dużo, to skąd ten problem z dawaniem?

I tydzień Wielkiego Postu, środa

Jon 3,1-10; Ps 51; Łk 11,29-32

Nawrócenie ma w sobie coś z szaleństwa. Trzeba zostawić to, czym człowiek zajmuje się codziennie, wyjść z miejsc wygodnych i przytulnych. Trzeba zaufać komuś (nierzadko obcemu) głoszącemu lepszy, ale i trudniejszy sposób na życie. Trzeba przestać stawiać warunki i żądania. Trzeba zgodzić się na to, że jest mi ono w ogóle potrzebne.
A jednak - skoro Bóg dotarł do mieszkańców Niniwy i do królowej z Południa, to i do mnie zapewne kogoś posyła. Trzeba tylko dobrze wypatrywać.