czwartek 3. tygodnia Adwentu

Sdz 13,2-7.24-25a; Ps 71; Łk 1,5-25

Dać dzieci niepłodnym lub starcom.

Wybawić Izraelitów z rąk filistyńskich.

Dzieci Izraela nawrócić do ich Boga.

Serca ojców nakłonić ku dzieciom.

Nieposłusznych zmienić na sprawiedliwych.

Przygotować Panu lud doskonały.

Niemożliwe? A jednak się stało.

Dlaczego więc nie wierzę, że i w moim życiu Bóg może dokonać wielkich rzeczy?

środa 3. tygodnia Adwentu

Jr 23,5-8; Ps 72; Mt 1,18-24

Porodzi Syna, któremu nadasz imię Jezus, On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów.

Porodzi Syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, to znaczy «Bóg z nami».

Bóg nie ucieka ode mnie. Tym bardziej, nie ucieka od mojego grzechu. Wręcz przeciwnie. Staje się człowiekiem, żeby być ze mną. Jest ze mną tak intensywnie, na swoją – boską – miarę, że to Jego (przy)bycie ma moc zbawienia.

wtorek 3. tygodnia Adwentu

Rdz 49,2.8-10; Ps 72; Mt 1,1-17

Ewangelia przeznaczona na dziś budzi różne reakcje: czytający stresują się możliwością przejęzyczenia, słuchacze zaś są albo znużeni, albo rozbawieni niektórymi imionami (Joatam, Azor, Achim). Tymczasem starożytni adresaci Ewangelii nie tylko rozpoznawali imiona, ale także znali dobrze wydarzenia związane z wymienianymi postaciami. Wiedzieli, że choć są w tej historii momenty ważne i wielkie, to są też takie, które lepiej by przemilczeć i zapomnieć. Ostatecznie jednak w taką historię - nie zawsze chwalebną, nie zawsze piękną, nie będącą tylko pasmem sukcesów - wchodzi Bóg.
Jest więc nadzieja dla każdego.

poniedziałek 3. tygodnia Adwentu

Lb 24,2-7.15-17a; Ps 25; Mt 21,23-27

Można się tak zaplątać w swoim życiu, że wykonuje się czynności, dla których nie ma żadnego uzasadnienia. Można się tak zaplątać, że każda próba uzasadnienia będzie nie tylko nieprawdziwa, ale i szkodliwa. Można się tak zaplątać, że nawet znalezienie najlepszej z możliwych odpowiedzi nie daje pożądanych efektów.

Można się zaplątać. Rozwiązanie można znaleźć u Nauczającego.

3. niedziela Adwentu

Iz 35,1-6a.10; Ps 146; Jk 5,7-10; Mt 11,2-11

Tłumy wychodzą na pustynię. Ludzie ubrani w miękkie szaty są w domach królewskich. Wszystko zdaje się mieć swój ustalony porządek, czas i miejsce.

Wystarczy jednak Wysłaniec przygotowujący drogę Przychodzącemu, aby coś zaczęło się zmieniać. Niewidomi wzrok odzyskują, chromi chodzą, trędowaci doznają oczyszczenia, głusi słyszą, umarli zmartwychwstają, ubogim głosi się Ewangelię.

Wystarczy wyglądać, z której strony nadejdzie Przychodzący.

Nadejdzie na pewno.

sobota 2. tygodnia Adwentu

Syr 48,1-4.9-11; Ps 80; Mt 17,10-13

Przychodzi nie spełniając oczekiwań, nie pasując do nałożonych na niego schematów i życzeń, gdy jest inny, niepodobny do wyobrażeń o nim.

Lepiej nie narzucać innym, jacy mają być. Łatwo ich wtedy zupełnie przegapić.

piątek 2. tygodnia Adwentu

Iz 48,17-19; Ps 1; Mt 11,16-19

Dzieci mające pretensje do rówieśników, że nie chcą się z nimi bawić.
Dorośli mający pretensje do innych, że nie zachowują się zgodnie z ich oczekiwaniami.
Takie pretensje mogą się pojawiać. Byle na ich podstawie nie oceniać innych.
Byle pozwolić przemówić mądrości, byle pozwolić innym działać.

czwartek 2. tygodnia Adwentu

Iz 41,13-20; Ps 145; Mt 11,11-15

Można opierać się na przeczuciu.
Można prorokować, że coś się wydarzy.
Można przyjąć czyjeś zdanie.
Na wiele różnych sposobów można drugiego ocenić.
Jedynie Bóg poznaje każdego we właściwej skali. Z Nieba wszystko lepiej widać.

środa 2. tygodnia Adwentu

Iz 40,25-31; Ps 103; Mt 11,28-30

Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie...
Gdy trudy i ciężary stają nie do zniesienia, niezależnie od tego, gdzie chcę je donieść, jedynym ratunkiem jest pójść do Jezusa.
On nie zrzuci na mnie dodatkowych trudności. Zaproponuje mi zamianę Jego ciężaru na mój. Jeśli się zgodzę, doświadczę pokrzepienia. Nie dlatego, że On mnie we wszystkim wyręczy. Poniosę Jego ciężary, słodkie i lekkie, a On poniesie moje. Patrząc na Niego - łagodnego i pokornego Nauczyciela - będę się mogła nauczyć noszenia większych ciężarów.

wtorek 2. tygodnia Adwentu

Iz 40,1-11; Ps 96; Mt 18,12-14

Czasem nie trzeba nic dodawać.
Ojciec po prostu taki jest.
Idzie za każdym zagubionym.
Cieszy się każdym znalezionym.
Chce, żeby każdy żył pełnią życia.

poniedziałek 2. tygodnia Adwentu

Iz 35,1-10; Ps 85; Łk 5,17-26

Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał, siedzieli przy tym faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przyszli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i Jerozolimy.
Przecież po to właśnie przyszli. Zeszli się z całego kraju, z najdalszych zakątków, żeby posłuchać, co ma do powiedzenia. Zobaczyć go. Przekonać się na własne oczy, kim on jest.
I faktycznie, zwracali uwagę na to, kim jest. W ich ocenie był bluźniercą, uzurpującym sobie Bożą moc.
Wystarczyło jednak, żeby zobaczyli coś zdumiewającego - uzdrowienie sparaliżowanego - i przestali poszukiwać odpowiedzi na pytanie, z którym przyszli. To prawda, wielbią Boga, ale mówią o rzeczach, które widzieli. O rzeczach, nie o Jezusie.

Zajmowanie się Nim niesie ryzyko zwrócenia Jego uwagi w swoją stronę. I co wtedy?

2. Niedziela Adwentu, Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP

Rdz 3,9-15.20; Ps 98; Rz 15,4–9; Łk 1,26-38

Sztuka chrześcijańska w przedstawieniach sceny Zwiastowania zwykle umieszcza Maryję samą, czasem w towarzystwie anioła. I chyba tak wygląda ta scena w naszych wyobrażeniach: dziewczyna stająca samotnie wobec wielkiej tajemnicy.
Owszem, decyzja należy wyłącznie do Maryi. Jednak nie dotyczy tylko Jej samej. Maryja jest przecież otoczona ludźmi. Wspomniani zostają Józef, ród Dawida, niewiasty, dom Jakuba, Elżbieta i jej syn. Przede wszystkim - sporo jest o Jezusie.
Może faktycznie była wtedy sama. Ale fala dobra wypływająca z tamtego wydarzenia dociera aż do nas.

sobota 1. tygodnia Adwentu

Iz 30,19-21.23-26; Ps 147; Mt 9,35-10,1.5.6-8

A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza. [...] Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie.
Jeśli jesteś samotny i porzucony. Pozbawiony przestrzeni i ludzi zapewniających bezpieczeństwo. Udręczony słabościami. Zagubiony, nieznający drogi do domu.
Wiedz, że szuka Cię całe królestwo. Idą do Ciebie wysłani przez Pasterza. Każdy ich krok sprawia, że królestwo jest bliżej. Bliżej jest do odnalezienia, uzdrowienia, oczyszczenia. Bliżej jest do Domu.

piątek 1. tygodnia Adwentu

Iz 29,17-24; Ps 27; Mt 9,27-31

Na pewno zauważył ich obecność. Szli przecież za Nim i jeszcze głośno wołali.
Wiedział, że są niewidomi (przecież, gdy się spotkali, nie zapytał, czego chcą od Niego).
Wiedział, że podążanie za kimś sprawia im szczególną trudność.
A jednak pozwolił im za Nim iść. Pozwolił krzyczeć. Wreszcie - pozwolił podejść.

A niewidomi? 
Przeszli całą drogę w ciemności, krzyku i nieznajomości celu.
A na jej końcu - wciąż wierzyli.

czwartek 1. tygodnia Adwentu

Iz 26,1-6; Ps 118; Mt 7,21.24-27

Prosta matematyka:
jeśli słuchanie słów Jezusa i wypełnianie ich to budowanie domu na skale
a słuchanie słów Jezusa i niewypełnianie ich to budowanie domu na piasku,
wtedy słuchanie słów Jezusa to budowanie domu.

Jego słowa są budulcem na dom pełen miłości, szacunku i bezpieczeństwa.
Dom na wzór domu Ojca.

środa 1. tygodnia Adwentu

Iz 25,6-10a; Ps 23; Mt 15,29-37

Wielkie tłumy zostały uzdrowione i wielbiły Boga Izraela.
Doświadczyły ogromu dobra i odpowiedziały wdzięcznością wobec Darczyńcy.
Na co więc jeszcze czekali? Czemu nie odeszli, skoro mogli już chodzić, widzieć i mówić?
Czemu Jezus dopiero po trzech dniach zorientował się, że nie mają co jeść? Co On tam robił?
Jezus przez te trzy dni siedział i uzdrawiał.
I może właśnie tutaj jest odpowiedź: można tak bardzo skupić się na drugim, że zapomina się o sobie. Można tak cieszyć się z czyjeś obecności, że aż nie chce się odchodzić.
Spełnia się prorocka zapowiedź: "ręka Pana spocznie na tej górze". Jak zwykle, gdy działa Bóg, spełnia się bardziej, niż ktokolwiek się spodziewał.
Bogu dobrze jest siedzieć wśród ludzi.

wtorek 2. tygodnia Adwentu

Iz 11,1-10; Ps 72; Łk 10,21-24

Przed mądrymi i roztropnymi Bóg coś zakrywa.
Nikt nie wie, kim jest Syn.
Prorocy, stworzeni do patrzenia, nie zobaczyli.
Królowie, stworzeni do słuchania, nie usłyszeli.

Czy to jakiś rodzaj Bożego ćwiczenia ludzkiej pokory?

Ojcu, Panu nieba i ziemi, spodobało się objawić.
Syn zechciał objawić Ojca.
Szczęśliwi są ci, którzy widzą to, co widzieli uczniowie.
Ja, stworzona do poznania Jego. 

Przez Niego stworzona w taki właśnie sposób.
Bóg chce zostać poznany jeszcze bardziej, niż ja sama chcę Go poznać.

poniedziałek 1. tygodnia Adwentu

Iz 2,1-5; Ps 122; Mt 8,5-11

Wielu przyjdzie ze Wschodu i Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim
Setnik zwraca się do Jezusa prosząc za cierpiącego człowieka. W greckim tekście na oznaczenie tego człowieka użyty jest rzeczownik pais, który można tłumaczyć "sługa", ale także "dziecko".
Gorące prośby setnika nie dziwiłyby tak bardzo, gdyby dotyczyły jego dziecka. Tymczasem setnik proszący za sługę - to sytuacja co najmniej niecodzienna.
Niestety, zakończenie Ewangelii w tym miejscu, w którym robi to lekcjonarz, utrudnia nam spostrzeżenie sytuacji jeszcze bardziej zaskakującej.
Słowa Jezusa nie dotyczą jedynie przyjścia wielu i ich zasiadania przy stole z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. Zapowiadają także wyrzucenie synów królestwa na zewnątrz.
Jak to się ma do setnika i jego sługi? Łącząca ich relacja nie wynika z więzów krwi. Sługa, choć nie jest synem setnika, doświadcza jego życzliwej troski, dzięki której ostatecznie odzyskuje zdrowie. Tak samo w królestwie niebieskim - zasiadanie przy stole z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem nie jest umożliwione jedynie przez więzy krwi z patriarchami. Przychodzący z daleka, nawet jeśli nie są synami Króla, mogą doświadczyć jego życzliwej troski. Ta Jego czułość wobec przychodzących jest największym zaskoczeniem od dwóch tysięcy lat.

1. Niedziela Adwentu

Iz 2,1-5; Ps 122; Rz 13,11-14; Mt 24,37-44

Czuwanie jest jak...
...ulubiony deser postawiony przede mną.
...otwieranie drzwi dawno nie widzianym przyjaciołom.
...trzymanie prezentów, tuż przed ich rozpakowaniem.

Czuwajcie. Syn Człowieczy przyjdzie.

Uroczystość Wszystkich Świętych

Ap 7,2-4.9-14; Ps 24; 1 J 3,1-3; Mt 5,1-12a

Najważniejsze nie są ubóstwo, smutek, pragnienie sprawiedliwości, miłosierdzie, czyste serce, wprowadzanie pokoju, cierpienie prześladowań. Nagroda w niebie nie należy do tych, którzy jedynie przychodzą z wielkiego ucisku.
Nagroda jest dla tych, którzy swoje szaty – ubogie, przesiąknięte łzami, potem i kurzem – opłukali i wybielili we krwi Baranka. Przyodziani w białe szaty, przyobleczeni w Chrystusa. Będą do Niego podobni, bo w Nim pokładają nadzieję, w Niego się wpatrują.

czwartek XXX tygodnia zwykłego

Rz 8,31b-39; Ps 109; Łk 13,31-35

Bóg jest samym dawaniem. On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby wraz z Nim i nam wszystkiego nie darować?
To ludzie nie zawsze są samym przyjmowaniem.

środa XXX tygodnia zwykłego

Rz 8,26-30; Ps 13; Łk 13,22-30

Nie wystarczy z Nim jeść i pić, Jego nauczanie na naszych ulicach to za mało.
A jednak: przyjdą ze wszystkich stron i siądą za stołem w królestwie Bożym.
Kto zostanie tak obdarzony?
Ci, których Ojciec poznał i przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna.
Na szczęście, Duch przychodzi z pomocą naszej słabości.

wtorek XXX tygodnia zwykłego

Rz 8,18-25; Ps 126; Łk 13,18-21

Wrzucając w ziemię ziarenka gorczycy, spodziewamy się, że wyrosną.
Wkładając zaczyn w mąkę, spodziewamy się, że wszystko się zakwasi.
Jeszcze nie wyrosło, jeszcze się nie zakwasiło. Ale spodziewamy się tego.
Jeżeli jednak, nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego oczekujemy.
Już posiadamy pierwsze dary Ducha […] oczekując przybrania za synów.
Ziarenka w ziemi, zaczyn w mące, dary Ducha w nas – nie pochodzą od nas samych.
Na wzrost, zakwas, przybranie za synów – nie mamy wpływu.
Jedyne, co nam zostaje, to cierpliwe wyczekiwanie.

poniedziałek XXX tygodnia zwykłego

Ef 2,19-22; Ps 19; Łk 6,12-19

Był tam duży poczet Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu […] cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.
Nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga, zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus.
Kiedyś trzeba było za Nim biegać, szukać Go, wkładać dużo starań, żeby Go dotknąć.
Teraz wiemy, gdzie jest. Jest blisko, najbliżej. Razem z Nim budujemy dom. Dzięki Niemu ten dom nie runie.

wtorek, XXIX tydzień zwykły

Rz 5,12.15b.17-19.20b-21; Ps 40; Łk 12,35-38

Sytuacja tak oczywista, że aż banalna: życie jest trudne, wszyscy grzeszymy, trzeba pracować, co nie zawsze jest przyjemne... Nasza sytuacja jest niewesoła: zmagamy się z grzechem: własnym lub innych, męczą nas jego konsekwencje. Czasem trzeba się nieźle namęczyć, żeby zrobić coś wartościowego.
Jednak - to tylko jedna, niewielka część życia. Ten stan nie będzie trwał wiecznie. Pan nadejdzie i zakołacze. Przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi.
Wtedy dopiero poznamy życie i jego pełnię. Łaska rozlana w obfitości. Królowanie. Łaska i dar Boży spływające obficie na wszystkich. Usprawiedliwienie dające życie, obfitość łaski i daru sprawiedliwości. Życie wieczne przez Jezusa Chrystusa. Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał.