piątek 2. tygodnia Adwentu

Iz 48,17-19; Ps 1; Mt 11,16-19

Dzieci mające pretensje do rówieśników, że nie chcą się z nimi bawić.
Dorośli mający pretensje do innych, że nie zachowują się zgodnie z ich oczekiwaniami.
Takie pretensje mogą się pojawiać. Byle na ich podstawie nie oceniać innych.
Byle pozwolić przemówić mądrości, byle pozwolić innym działać.

czwartek 2. tygodnia Adwentu

Iz 41,13-20; Ps 145; Mt 11,11-15

Można opierać się na przeczuciu.
Można prorokować, że coś się wydarzy.
Można przyjąć czyjeś zdanie.
Na wiele różnych sposobów można drugiego ocenić.
Jedynie Bóg poznaje każdego we właściwej skali. Z Nieba wszystko lepiej widać.

środa 2. tygodnia Adwentu

Iz 40,25-31; Ps 103; Mt 11,28-30

Weźcie moje jarzmo na siebie i uczcie się ode Mnie...
Gdy trudy i ciężary stają nie do zniesienia, niezależnie od tego, gdzie chcę je donieść, jedynym ratunkiem jest pójść do Jezusa.
On nie zrzuci na mnie dodatkowych trudności. Zaproponuje mi zamianę Jego ciężaru na mój. Jeśli się zgodzę, doświadczę pokrzepienia. Nie dlatego, że On mnie we wszystkim wyręczy. Poniosę Jego ciężary, słodkie i lekkie, a On poniesie moje. Patrząc na Niego - łagodnego i pokornego Nauczyciela - będę się mogła nauczyć noszenia większych ciężarów.

wtorek 2. tygodnia Adwentu

Iz 40,1-11; Ps 96; Mt 18,12-14

Czasem nie trzeba nic dodawać.
Ojciec po prostu taki jest.
Idzie za każdym zagubionym.
Cieszy się każdym znalezionym.
Chce, żeby każdy żył pełnią życia.

poniedziałek 2. tygodnia Adwentu

Iz 35,1-10; Ps 85; Łk 5,17-26

Pewnego dnia, gdy Jezus nauczał, siedzieli przy tym faryzeusze i uczeni w Prawie, którzy przyszli ze wszystkich miejscowości Galilei, Judei i Jerozolimy.
Przecież po to właśnie przyszli. Zeszli się z całego kraju, z najdalszych zakątków, żeby posłuchać, co ma do powiedzenia. Zobaczyć go. Przekonać się na własne oczy, kim on jest.
I faktycznie, zwracali uwagę na to, kim jest. W ich ocenie był bluźniercą, uzurpującym sobie Bożą moc.
Wystarczyło jednak, żeby zobaczyli coś zdumiewającego - uzdrowienie sparaliżowanego - i przestali poszukiwać odpowiedzi na pytanie, z którym przyszli. To prawda, wielbią Boga, ale mówią o rzeczach, które widzieli. O rzeczach, nie o Jezusie.

Zajmowanie się Nim niesie ryzyko zwrócenia Jego uwagi w swoją stronę. I co wtedy?

2. Niedziela Adwentu, Uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP

Rdz 3,9-15.20; Ps 98; Rz 15,4–9; Łk 1,26-38

Sztuka chrześcijańska w przedstawieniach sceny Zwiastowania zwykle umieszcza Maryję samą, czasem w towarzystwie anioła. I chyba tak wygląda ta scena w naszych wyobrażeniach: dziewczyna stająca samotnie wobec wielkiej tajemnicy.
Owszem, decyzja należy wyłącznie do Maryi. Jednak nie dotyczy tylko Jej samej. Maryja jest przecież otoczona ludźmi. Wspomniani zostają Józef, ród Dawida, niewiasty, dom Jakuba, Elżbieta i jej syn. Przede wszystkim - sporo jest o Jezusie.
Może faktycznie była wtedy sama. Ale fala dobra wypływająca z tamtego wydarzenia dociera aż do nas.

sobota 1. tygodnia Adwentu

Iz 30,19-21.23-26; Ps 147; Mt 9,35-10,1.5.6-8

A widząc tłumy ludzi, litował się nad nimi, bo byli znękani i porzuceni, jak owce nie mające pasterza. [...] Idźcie do owiec, które poginęły z domu Izraela. Idźcie i głoście: Bliskie już jest królestwo niebieskie.
Jeśli jesteś samotny i porzucony. Pozbawiony przestrzeni i ludzi zapewniających bezpieczeństwo. Udręczony słabościami. Zagubiony, nieznający drogi do domu.
Wiedz, że szuka Cię całe królestwo. Idą do Ciebie wysłani przez Pasterza. Każdy ich krok sprawia, że królestwo jest bliżej. Bliżej jest do odnalezienia, uzdrowienia, oczyszczenia. Bliżej jest do Domu.

piątek 1. tygodnia Adwentu

Iz 29,17-24; Ps 27; Mt 9,27-31

Na pewno zauważył ich obecność. Szli przecież za Nim i jeszcze głośno wołali.
Wiedział, że są niewidomi (przecież, gdy się spotkali, nie zapytał, czego chcą od Niego).
Wiedział, że podążanie za kimś sprawia im szczególną trudność.
A jednak pozwolił im za Nim iść. Pozwolił krzyczeć. Wreszcie - pozwolił podejść.

A niewidomi? 
Przeszli całą drogę w ciemności, krzyku i nieznajomości celu.
A na jej końcu - wciąż wierzyli.

czwartek 1. tygodnia Adwentu

Iz 26,1-6; Ps 118; Mt 7,21.24-27

Prosta matematyka:
jeśli słuchanie słów Jezusa i wypełnianie ich to budowanie domu na skale
a słuchanie słów Jezusa i niewypełnianie ich to budowanie domu na piasku,
wtedy słuchanie słów Jezusa to budowanie domu.

Jego słowa są budulcem na dom pełen miłości, szacunku i bezpieczeństwa.
Dom na wzór domu Ojca.

środa 1. tygodnia Adwentu

Iz 25,6-10a; Ps 23; Mt 15,29-37

Wielkie tłumy zostały uzdrowione i wielbiły Boga Izraela.
Doświadczyły ogromu dobra i odpowiedziały wdzięcznością wobec Darczyńcy.
Na co więc jeszcze czekali? Czemu nie odeszli, skoro mogli już chodzić, widzieć i mówić?
Czemu Jezus dopiero po trzech dniach zorientował się, że nie mają co jeść? Co On tam robił?
Jezus przez te trzy dni siedział i uzdrawiał.
I może właśnie tutaj jest odpowiedź: można tak bardzo skupić się na drugim, że zapomina się o sobie. Można tak cieszyć się z czyjeś obecności, że aż nie chce się odchodzić.
Spełnia się prorocka zapowiedź: "ręka Pana spocznie na tej górze". Jak zwykle, gdy działa Bóg, spełnia się bardziej, niż ktokolwiek się spodziewał.
Bogu dobrze jest siedzieć wśród ludzi.

wtorek 2. tygodnia Adwentu

Iz 11,1-10; Ps 72; Łk 10,21-24

Przed mądrymi i roztropnymi Bóg coś zakrywa.
Nikt nie wie, kim jest Syn.
Prorocy, stworzeni do patrzenia, nie zobaczyli.
Królowie, stworzeni do słuchania, nie usłyszeli.

Czy to jakiś rodzaj Bożego ćwiczenia ludzkiej pokory?

Ojcu, Panu nieba i ziemi, spodobało się objawić.
Syn zechciał objawić Ojca.
Szczęśliwi są ci, którzy widzą to, co widzieli uczniowie.
Ja, stworzona do poznania Jego. 

Przez Niego stworzona w taki właśnie sposób.
Bóg chce zostać poznany jeszcze bardziej, niż ja sama chcę Go poznać.

poniedziałek 1. tygodnia Adwentu

Iz 2,1-5; Ps 122; Mt 8,5-11

Wielu przyjdzie ze Wschodu i Zachodu i zasiądą do stołu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem w królestwie niebieskim
Setnik zwraca się do Jezusa prosząc za cierpiącego człowieka. W greckim tekście na oznaczenie tego człowieka użyty jest rzeczownik pais, który można tłumaczyć "sługa", ale także "dziecko".
Gorące prośby setnika nie dziwiłyby tak bardzo, gdyby dotyczyły jego dziecka. Tymczasem setnik proszący za sługę - to sytuacja co najmniej niecodzienna.
Niestety, zakończenie Ewangelii w tym miejscu, w którym robi to lekcjonarz, utrudnia nam spostrzeżenie sytuacji jeszcze bardziej zaskakującej.
Słowa Jezusa nie dotyczą jedynie przyjścia wielu i ich zasiadania przy stole z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem. Zapowiadają także wyrzucenie synów królestwa na zewnątrz.
Jak to się ma do setnika i jego sługi? Łącząca ich relacja nie wynika z więzów krwi. Sługa, choć nie jest synem setnika, doświadcza jego życzliwej troski, dzięki której ostatecznie odzyskuje zdrowie. Tak samo w królestwie niebieskim - zasiadanie przy stole z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem nie jest umożliwione jedynie przez więzy krwi z patriarchami. Przychodzący z daleka, nawet jeśli nie są synami Króla, mogą doświadczyć jego życzliwej troski. Ta Jego czułość wobec przychodzących jest największym zaskoczeniem od dwóch tysięcy lat.

1. Niedziela Adwentu

Iz 2,1-5; Ps 122; Rz 13,11-14; Mt 24,37-44

Czuwanie jest jak...
...ulubiony deser postawiony przede mną.
...otwieranie drzwi dawno nie widzianym przyjaciołom.
...trzymanie prezentów, tuż przed ich rozpakowaniem.

Czuwajcie. Syn Człowieczy przyjdzie.

Uroczystość Wszystkich Świętych

Ap 7,2-4.9-14; Ps 24; 1 J 3,1-3; Mt 5,1-12a

Najważniejsze nie są ubóstwo, smutek, pragnienie sprawiedliwości, miłosierdzie, czyste serce, wprowadzanie pokoju, cierpienie prześladowań. Nagroda w niebie nie należy do tych, którzy jedynie przychodzą z wielkiego ucisku.
Nagroda jest dla tych, którzy swoje szaty – ubogie, przesiąknięte łzami, potem i kurzem – opłukali i wybielili we krwi Baranka. Przyodziani w białe szaty, przyobleczeni w Chrystusa. Będą do Niego podobni, bo w Nim pokładają nadzieję, w Niego się wpatrują.

czwartek XXX tygodnia zwykłego

Rz 8,31b-39; Ps 109; Łk 13,31-35

Bóg jest samym dawaniem. On, który nawet własnego Syna nie oszczędził, ale Go za nas wszystkich wydał, jakże miałby wraz z Nim i nam wszystkiego nie darować?
To ludzie nie zawsze są samym przyjmowaniem.

środa XXX tygodnia zwykłego

Rz 8,26-30; Ps 13; Łk 13,22-30

Nie wystarczy z Nim jeść i pić, Jego nauczanie na naszych ulicach to za mało.
A jednak: przyjdą ze wszystkich stron i siądą za stołem w królestwie Bożym.
Kto zostanie tak obdarzony?
Ci, których Ojciec poznał i przeznaczył na to, by się stali na wzór obrazu Jego Syna.
Na szczęście, Duch przychodzi z pomocą naszej słabości.

wtorek XXX tygodnia zwykłego

Rz 8,18-25; Ps 126; Łk 13,18-21

Wrzucając w ziemię ziarenka gorczycy, spodziewamy się, że wyrosną.
Wkładając zaczyn w mąkę, spodziewamy się, że wszystko się zakwasi.
Jeszcze nie wyrosło, jeszcze się nie zakwasiło. Ale spodziewamy się tego.
Jeżeli jednak, nie oglądając, spodziewamy się czegoś, to z wytrwałością tego oczekujemy.
Już posiadamy pierwsze dary Ducha […] oczekując przybrania za synów.
Ziarenka w ziemi, zaczyn w mące, dary Ducha w nas – nie pochodzą od nas samych.
Na wzrost, zakwas, przybranie za synów – nie mamy wpływu.
Jedyne, co nam zostaje, to cierpliwe wyczekiwanie.

poniedziałek XXX tygodnia zwykłego

Ef 2,19-22; Ps 19; Łk 6,12-19

Był tam duży poczet Jego uczniów i wielkie mnóstwo ludu […] cały tłum starał się Go dotknąć, ponieważ moc wychodziła od Niego i uzdrawiała wszystkich.
Nie jesteście już obcymi i przychodniami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga, zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus.
Kiedyś trzeba było za Nim biegać, szukać Go, wkładać dużo starań, żeby Go dotknąć.
Teraz wiemy, gdzie jest. Jest blisko, najbliżej. Razem z Nim budujemy dom. Dzięki Niemu ten dom nie runie.

wtorek, XXIX tydzień zwykły

Rz 5,12.15b.17-19.20b-21; Ps 40; Łk 12,35-38

Sytuacja tak oczywista, że aż banalna: życie jest trudne, wszyscy grzeszymy, trzeba pracować, co nie zawsze jest przyjemne... Nasza sytuacja jest niewesoła: zmagamy się z grzechem: własnym lub innych, męczą nas jego konsekwencje. Czasem trzeba się nieźle namęczyć, żeby zrobić coś wartościowego.
Jednak - to tylko jedna, niewielka część życia. Ten stan nie będzie trwał wiecznie. Pan nadejdzie i zakołacze. Przez posłuszeństwo Jednego wszyscy staną się sprawiedliwymi.
Wtedy dopiero poznamy życie i jego pełnię. Łaska rozlana w obfitości. Królowanie. Łaska i dar Boży spływające obficie na wszystkich. Usprawiedliwienie dające życie, obfitość łaski i daru sprawiedliwości. Życie wieczne przez Jezusa Chrystusa. Przepasze się i każe im zasiąść do stołu, a obchodząc będzie im usługiwał.

XXVI niedziela zwykła

Am 6,1a.4-7; Ps 146; 1 Tm 6,11-16; Łk 16,19-31

Wiele w tej przypowieści prostych podziałów: bogacz i biedak, cierpienie i pocieszenie, życie i śmierć, otchłań i niebo.
Czy więc jej sens jest równie oczywisty?

Każdy cierpiący pójdzie do nieba?
Bogaci zostaną ukarani?
Cierpienia należy znosić w milczeniu, bo kiedyś przyjdzie pocieszenie?
Bogactwa nie są nic warte, bo po śmierci i tak nie zaspokoją pragnień?

O czym jest ta przypowieść?

Scena pierwsza:
Żył pewien człowiek bogaty. Majątek był dla niego dowodem na Boże błogosławieństwo. Dlaczego Bóg miałby mu nie błogosławić? Był przecież pobożny, przestrzegał Prawa. Omijał więc z daleka żebraka pokrytego wrzodami, choć ten leżał u bramy jego pałacu. Choć Łazarz był tak blisko, bogacz nie mógł się do niego zbliżyć. Łazarz - pokryty wrzodami, lizany przez psy - był nieczysty. Pobożny bogacz nie przekroczył Prawa, którego wypełnianie dawało mu błogosławieństwo.
Żyli tak blisko siebie, po dwóch stronach bramy. Oddzielenie Prawem okazało się nie do przebycia.

Scena druga:
Umarł pewien człowiek bogaty. Męki w Otchłani były dla niego nie do zniesienia. Faktycznie jednak - za życia był pobożny. Pogrążony w mękach zauważa i rozpoznaje Abrahama, nazywa go ojcem! Co więcej, okazuje się, że także ten, który kiedyś leżał u bram jego pałacu, nie jest mu obcy - zna go przecież po imieniu.
Dopiero teraz widzi, czym jest przepaść nie do przebycia.

Problemem nie jest przestrzeganie Prawa.
Problemem jest przeświadczenie, że samym moim staraniem mogę osiągnąć niebo.
A tymczasem - pocieszenie pochodzi z Miłości.
Z wzajemnej miłości ludzi i z miłości, jaką Bóg ma ku nam.